Ika-BENTE DOS ng Pebrero ngayon at BENTE DOS anyos na rin ang unico hijo ko!
O ha! Akalain mo yun!
Buti na lang may natira akong mini custard cake sa ref para pagtusukan ng kendel. Ayus! Nakapag-blow din ng bertdey kendel si amo kong lalaki kanina. 
Buon Compleanno, son! 
oOo
"The smile on my face doesn’t mean my life is perfect. It means I appreciate what I have and what God has blessed me with."
Nood kami kanina ng movie na Hunger Games sa DVD dito lang sa mansion namin.
Halatang bang “updated” kami sa mga movies? 
Aktwali, ako lang naman palagi ang napag-iiwanan sa panonood ng mga bagong movies.
Maalala ko, yung AVATAR nga, 1 year muna ang nakalipas bago ko napanood yun. Halos kupas na ang mga kulay ng napanood ko yun. Echos!
Buti nga ‘tong Hunger Games mga ilang buwan pa lang ang nakakalipas muna ng i-release sa mga sinehan. Kumbaga, di pa masyadong panis.
Etong Hunger Games, hindi rin napanood ni Kevin sa sinehan pero matagal na niya nabasa sa book. Si Keziah naman, siya lang yata ang tapos na makapanood.
Heniweys, sinamahan pa rin nila ako nanood kanina. Gustong-gusto ko silang kasabay nanonood kasi pag may hindi ako naiintindihan na “english” o kaya mga eksena…sa kanila ako nagtatanong. (Minsan SLOW si Mamaru eh)
Eto ang OK pag sa bahay lang nanonood. Pwesto kung pwesto! Kahit anong ayos mo eh OKs lang.
Sa umpisa, ganito pa ang ayos ng dalawang bagets ko.
Maya-maya lang… ganito na sila. Si Lalaki, nakasampay na mga paa sa sofa. Si Babae naman (na naka-jammies pa) eh nakasandal na rin ang mga paa sa sofa.
FEEL at HOME ‘ika nga! Pati electric fan ay itinaas na at itinutok talaga ni Kevintot sa may bumbunan nya para feel na feel ang buga ng hangin. ‘La sya pakels kung hindi kami naaanggihan ng hangin.
At tingnan nyo naman ‘tong dalawa. Naka-“holding hands” pa while watching. O ha! Sweeet noh?
Aktwali, hindi yan ka-sweetan. Naririndi lang si Ziah sa kakulitan at walang humpay na paglalambing ng Kuya nya na gustong magpamasahe ng mga kamay nya. At para matigil, pinagbigyan na lang ni little sister.
Balik tayo sa Hunger Games, hmmmn…GUSTO ko sya. Danda!
HAPPY LONG WEEKEND EVERYONE! 
oOo
"Sa panahon ngayon, ASO na lang ang nakakaintindi ng salitang STAY."
Napatitig ako dito sa “high end” cellphone units ng mga anakis ko. Ang gagara di ba? Chos!
Mga luma na ‘to. Phased out na nga yata ang model na ‘to eh. Nabili ko ‘to two years ago sa halagang 900 petot lang ang dalawang piraso.
Oo, Buy One Take One itey ng binili ko. Bale, lumalabas na tig 450 petot lang ang isa noon. Hindi ko alam kung anong model ng Samsung ‘to. Basta ang alam ko, “flashlight” lang ang meron ‘to. Walang camera at iba pang kembular chenelyn ek-ek features! Haha!
Tig-isa si Kevin at Keziah sa selpon na ‘to.
O di ba, para HIS and HER lang ang arrive ng bigay kong selpon.
Habang tinititigan ko ang mga selpon nilang ‘to na nakalagay sa mesa, napag-isip isip ko…ang SWERTE ko talaga sa mga anak ko kasi ang babait. Matataas ang Emotional Intelligence. Imagine, sa dinami-dami ng mga bago at sobrang high tech na mga brand and model ng mga cellphone ngayon sa merkado, nanatiling hindi nagpapa-apekto ang mga anak ko.
Ibig kong sabihin, ni minsan hindi nila akong kinulit o pinilit na bilhan sila ng mamahalin na selpon.Sa edad ng mga anak ko ngayon, sigurado akong mas magaganda at mas mamahalin ang selpon ng mga kaibigan o classmates nila. Nagpapasalamat ako dahil sa pagdating sa peer pressure, HINDI nagpapa-apekto ang mga anak ko. MEYNTEYN!
Wa sila pakels kahit mumurahin lang ang bitbit nilang unit. Walang hiya-hiya at walang inggit-inggit na kadramahan.
Obyus naman na sa gamit nilang unit na ‘to…hindi sila makakapag-Facebook o Twitter dito. Eh usong-uso pa naman ngayon ang social networking sa mga kabataan. Ni wala ngang camera di ba?! Again, bukod sa ringtones and alarm, flashlight lang talaga meron ‘to.
Siempre, sa loob-loob ng mga junakis ko, siguro nagwi-wish din sila na sana may mga latest gadgets din silang pag aari gaya ng iba. Kaso, grateful ako kasi naiintindihan nila na hindi ko naman kaya ibigay sa kanila ang mamahaling materyal na bagay kasi hindi ko naman afford yun. Eh yung cellphone unit nga ni Mamaru na gamit ngayon, “donated by” lang din ang pinanggalingan nun.
Alam ko may ibang mga magulang na kasehodang ipagpangutang nila, basta maibigay lang sa anak ang mga materyal na luho para hindi rin mapag-iwanan sa uso. Naiintindihan ko naman ang mga magulang na yun kasi minsan ang hirap din talaga tiisin ang anak pag may hinihingi.
Basta sa ngayon, nagpapasalamat ako kay Kevin and Keziah ko. Natututo silang makuntento lang muna kung ano meron kami ngayon at mas iniisip nila na mas importante yung may nagagamit silang unit para nakakapag-text kami sa isa’t isa.
Well, pasasaan ba at darating din ang panahon na magkakaroon din sila ng mga bonggels na bagay pag nakapag-tapos sila ng pag-aaral at kumikita na ng para sa sarili nila.
Sa ngayon, maganda yung natututo muna silang mangarap para maging pursigido din silang magsumikap. Para sa akin, hindi kawawa ang mga anak ko. Mas kawawa yung mga taong hindi marunong mangarap.
Basta, ang masasabi ko lang. Ang swerte ko sa ANAK!
Yun lang pow. Bow!
oOo
“Kung ano ang meron, pagyamanin. Kung ano ang kulang, pagtrabahuhan.”
Parang ang halay yata ng title ko a. 
Heniweys, four days ng nakatingga sa cellphone ko ang mga high school graduation pictures na ‘to ng unica hija ko. Bago pa man mapanis, kelangan ma-upload at mai-post ko na ang mga kodak na ‘tu dito sa blog ko para dokumentado eklavu kuno.
Isa ‘to sa mga importanteng “ganap” sa buhay namin mag-nanay.
Sa loob ng 21 years kong pagiging single mom, pang-6th na graduation ng mga bagets ko ‘tong dinaluhan ko. (Kindergarten, Elementary and High School x 2).
Haays…mga dalawang graduation na lang sa college ang bubunuin at paaabutin ni Mamaru. Siguro pag nakatapos na sila ng college, (si Kev mga one year na lang) eh siguro ay pwede na akong matigok at bumalik na lang dun sa kaharian naming mga engkantada/diyosa. Hehe!
Minsan kasi parang nakakapagod na rin ang maging mortal eh. Charot!
**(Click images for larger view)
Bago ko makalimutan, gusto kong pasalamatan ang waffu kong friend ko na si Roderick sa pagpapautang sa akin ng pambili ng graduation shoes ni Keziah. Taos-puso po ‘tong pagte-tenkyu ko sa ‘yo, mah friend. As in!
Dapat lang na i-acknowledge ko ang taong ‘to dahil sya lang ang tanging naging takbuhan ko last week. Hehe!
Siempre graduation eh, expected na limas na limas ang milyones na datung ni Mamaru sa dami ng binayaran sa school. Wa istir itu en I don’t have shy to telled you dis becoz its trulalu. Wahihi! Eh ganyan talaga ang mga buhay ng mga solong-magulang.
Well, kahit papano ay nakaraos din sa High School ang dalawang bagets ko.
Pero ang lahat-lahat na mga kaganapan na ‘to sa buhay namin mag-nanay, ay higit na ipinagpapaSALAMAT ko/namin dun sa itaas – kay Bathala!
Maraming salamat po! Kitang-kita ko po na hindi Nyo kami pinababayaan. Bow!
oOo
“It doesn’t matter kung hindi naa-appreciate ang effort mo, as long as masaya ka habang ginagawa ang mga yon para sa mga taong mahal mo.”
Status update ko itey sa Fezbuk last Thursday, March 22, 2012
So, at 1pm, GO na ang young, fresh and delicious na mudrax sa skulalu ng doter para umatend ng Tribute To Parents kembular.
Wag malokah kung naka-shorts at tsinelas lang ang madir. Sabi ni doter OK lang daw, kasi waley naman nakalagay sa invitation na may dress code na dapat sundin. Tsaka Summer na gayud noh! Ka-init na sa panahon! Pesteng-yawa gayud!!
Tangkad ko! Shet!
As usual, dalawa ang Gate Pass ko. Pang-Mr and Mrs Chuvachuchu bagah.
Well, what’s new? Eh since Kindergarten days pa ng mga kiddos ko, lagi naman akong uma-attend sa mga school activities at graduation nila ng MAG-ISA lang talaga.
As expected, naka-nganga lagi ang upuan sa tabi ko. As in bakante.
Haays…kelan kaya masasagot ang FILL-IN THE BLANK na itey sa buhay ko? Asapako! Lol!
Hindi ‘to ang pers taym na umatend ako ng ganitong kaganapan sa school nila bago mag-Graduation Day. Aktwali alam ko na may “pa-iyakan portion” sa dulo ng program. Alam ko na laging may inaabot ang anak sa magulang bago magsi-uwian.
Before leaving the venue, Ziah handed me a rose and a letter. Sweet!
Share ko sa inyo, an excerpt of my daughter’s letter…
“All that I am, or hope to be, I owe to my angel MOTHER.” – A quote from Abraham Lincoln that struck me.
Ma, thank you for putting up with me all the time. I am entirely grateful to God because He gave me an amazing mother. (Sa mga hindi nakakaalam…isa po akong Fil-Am. Half Filipina, Half Amazing! Chos!)
I know raising me up is not easy. I can be really stubborn at times. I commit mistakes, but you are always there to correct me. You molded me to become the person who I am now. I will graduate in High School in a few days because of you. I would’ve never made it without an inspiration. You helped me to be where I am and wanted to be. For all those times when you wake up really early just to help me prepare for school, thank you very much.
And for all the rest, for everything, thank you. I love you very much, Ma.
Siempre, teary-eyed ang madir. Kakahiya naman kung wala akong maramdaman di ba? So, pinatulo ko ang luha sa may right eye lang. Prinaktis ko na yan. Ako feh!
Last Thursday, ay last day rin ng unica hija ko na naka-school uniform. So, pina-pose ko siya saglit para kodakan.
Palabas at pauwi na kami, nang biglang naging nostalgic naman ang Mamaru sa mga nadaanan na tanawin sa loob ng campus. Can’t help eh. Tsarots!
Sino ba naman ang hindi?
Dito sa lumang court na ‘to unang natuto maglaro ng basketall ang unico hijo kong si Kevin noong elementary.
Sa may di kalayuan, diyan sa football field naman na yan nag umpisa din ang interest ni Kevin sa larong Frisbee na hanggang ngayon ay kinakarir pa rin nya ang paglalaro. Dumadayo pa nga sa kung saan-saan na tournament. Naging Frisbee Team Captain sya noong High School.
Dito naman sa upper floor ng building na ‘to matatagpuan ang school chapel. Dito ko una nakita si Kevin noon na nag-speech, kusang nagpabinyag ng SOLO para maging Katoliko. Napanganga ang madir! Gulat ko, eh pinabinyagan ko naman sya noong baby pa sha. Paulit-ulit?
Sa chapel din na yan, diyan ko sinusundo si Kevin/Keziah tuwing natatapos ang Recollection chenes nila noon.
Higit sa lahat, mami-miss ko ng todomax ang Cashier’s Office na nasa ground floor lang ng same building!!!!
Jusko! Paano hindi ko mami-miss ang Cashier’s Office eh SUKI ako sa pagbibigay ng Promissory Note sa kahera tuwing bayaran na ng school fees. Hehe!
Mami-miss ko rin siempre ang School Comptroller na ang bait-bait tuwing humihingi ako ang Promissory Note. Hehe ulit!
Bago ko ma-forget, gusto ko rin banggitin ang pasasalamat ko sa mga La Salle bothers lalo na kay Brother Rey na sobrang naging close sa binata ko. Ang laki ng utang na loob ko sa mga brothers at sa mga naging teachers ng mga anak ko sa school na ‘to.
Mamatay na ang sinungaling pero hindi madali ang maging Single Mom.
Pero dahil sa maayos pagga-guide ng mga teachers at ng school admin sa mga junakis ko, nakatulong talaga ng malaki sa akin. Kumbaga, parang sila ang naging katuwang ko sa pagiging Single Mom ko since Day One ni Kevin sa Kindergarten hanggang sa nakapagtapos nga ang dalawa kong anak ng High School. Maganda ang influence ng school sa kids ko.
Maniwala ba kayong nagsisimba ang mga anak ko tuwing Linggo at ako ay hindi?
Yup! Mas practicing catholic ang mga anak ko kesa sa akin.
Howel, wa na ko sey pa.
Animo La Salle! Tenkyu!
oOo
Dahil BERTDEY mo ngayon….magpapansit tayooooo! Lol!
21 is so much more than just an age. It’s totally a time for fun, great times, and looking ahead to the wonderful things yet to come!
oOo
“You have a lifetime to work, but children are only young once.” ~Polish Proverb
I like my son’s sense of humor. Ilang beses na rin nya ako napatawa sa mga hirit at kwento nya. At nagpapasalamat ako dahil bukod sa naging magandang lalaki sya, courtesy op kors of yours truly, namana nya dahil sa taglay kong gandang-orihinal (chos!), eh natural pa ang pagiging funny ng unico hijo ko.
Aminin na natin, plus pogi-points talaga sa lalaki pag may sense of humor, di vah?
Kaya nakakatuwa at parang tumataas na yata ang market value ng anak ko. Sa mataas at tamang halaga ay malamang pwede ko nga siguro sya maibenta o maibugaw sa matrona o bakla… balang araw. Jooooke!
La madre bonita y hermosa con su hijo hermoso. Charos! Punyemas!
Kahapon lang, binulaga na naman nya ako sa pagpasok dito sa kwarto ko.
KEVIN: "Ma, may joke ako."
AKO: "Hmmmn ok, ano?"
KEVIN:
"ANAK: ‘Nay, asan ba ang Pacific Ocean?"
"NANAY: Yan! Yan na nga ba ang sinasabi ko! Kung saan-saan nyo kasi iniiwan. Tapos, pag nawawala na, sa akin nyo hinahanap! @#%^&$#!"
Happy Friday lovelies!
oOo
“Tatlong bagay lang naman ang masarap sa mundo, ang LIBRE, ang BAWAL at AKO!”
Si Kevin ko. Bente anyos. Panganay. Nag-iisang anak kong lalaki.
Pogi. Gwapo. At wala kang pakialam kung purihin ko. Nanay ako.
Kaninang umaga.
KEVIN: (kagigising lang at kumukuha ng maiinom sa ref) "May Isyu na naman pala ang tungkol sa Spratlys ngayon,’Ma ‘no?"
AKO: (nagkakape) "Oo. Bakit? Gusto mo bilhin?"
KEVIN: "Sana. Kaso may praktis ako ngayon e."
Tsk! Sayang at sobrang busy sa Frisbee practice ang anak ko. Kung nagkataon, wala na sanang pagtatalunan pa ang mga Chekwa at Pinoy kung kanino dapat mapunta ang Spratly Island.
I just love the sense of humor of my son.
oOo
"Ang buhay parang gulong… minsan nasusunog" – Ruffa Mae Quinto, BOOBA (2001)
Pero ngayon… eto ka na.
Bente anyos ka na nga! Binata na at ang laki mo na! Dami na nagbago sa ‘yo.
Oppsss! May nagbago nga ba? Kasisilip ko lang ng kwarto mo kanina, at ganito ka pa rin…
After 20 years, burara at makalat ka pa rin sa mga gamit moooo!! 
Heniways, kahit maging sino at ano ka man…ako pa rin ang tangi mong madir (as if may choice ka ha!) na tanggap na tanggap ka at ako pa rin ang tangi mong taga-hanga! HALABYU!
HAPPY BIRTHDAY, SON!
oOo
Never say goodbye. Because saying goodbye means going away and going away means forgetting. -J.M. Barrie (Peterpan)