Keziah @18

Susmio! Mga 3 araw na lang at matatapos na ang month of March.

Aabutan na ako ng April eh hindi ko man lang nai-post agad ‘tong importanteng ganap sa buhay ng bebegirl ko na nangyari last March 15.

Nilumot na nga yata ‘tong mga piktyur sa draft section ng blog ko.

Eh kasi naman, bisi-bisihan ang alindog ko sa mga anik-anik. Dami kong pinagkakaabalahan na mga walang kwenta. Hehe!

Heniwey, ayan! It’s opisyal na. Wala na akong menor de edad na junakis kasi my unica hija has turned 18 na.

Last month lang, yung panganay kong bebeboy turned 23 ….at dis month naman, 18 na ‘tong bebegirl ko. Waaaah! Ang laki na nga nila. Ako lang talaga ang hindi lumaki.

Parang aykent bilibit na 23 years na rin pala akong single mom.

Pero uulit-ulitin kong sasabihin, I don’t have any single regret na naging single parent ako. Hindi ko ipagpapalit sa kanino man o sa kahit ano man ang pagiging solong nanay ko sa mga junakis ko.

Kulang ang isang araw para mag-emote o kaya i-chika ko ang lahat-lahat na journey ko as single mom sa dalawang nilalang na nagmula sa matris ko. Lol.  Pero, teka! Bawal muna ako mag-emote ngayon kasi espasyo ‘to ng bebegirl ko.  Sa ibang araw na lang ang sariling kadramahan ko.

Lesgobak to my bebegirl.

Keziah @18

Keziah @18

Noong kapanahunan ko, wala akong ideya sa debut-debut na yan. Pramis, ni hindi ko na-experience ang magkaroon ng selebrasyon talaga tuwing birthday ko noon. Kaya naman, wala din akong maalala kung ano ang ganap noong 18th birthday ko. Ni hindi ko nga ramdam na babae ako noon sa totoo lang. Lol!

Wel, napag isip-isip ko, parang ayoko naman mangyari ang ganun sa anak ko – yung wala man lang naaalala. Haha!

Hindi ko sinasabi na bibigyan ko ng bonggacious na party ang 18th bday ng anak ko dahil obyus naman na hindi ko afford ang ganun. Oo, aminado ako, mayaman ako. Pero hindi sa pera. Sa ideya lang. Hehe!

Sa mga hindi nakakaalam, simula’t sapul ay hindi po ako yung klaseng single  mom na sustentado ng mga tatay ng anak ko.

(Click images for larger view.)

Enwey, napaka-fulfilling sa pakiramdam na kahit sa SIMPLENG paraan,  ay nagawa kong maging MEMORABLE sa doter ko ang 18th birthday nya.

Oo, hindi ako nabigo.

Ows? Talaga bang nagawa kong maging masaya ang anak ko sa debut nya? OO  naman! ( Nakita ko sa fez nya. Tsaka nanay ako kaya alam ko. Haleer! :D)

Naging magastos ba yung party ng anak ko? HINDI!

Natapyas ko ng halos kalahati ang gastusin. (Klap klap naman diyan!)

Paano ko naiwasan maging magastos? – Eh puro D.I.Y. kasi ang mga ginawa namin ni Keziah sa mga ibang detalye ng selebrasyon. :D At siempre, naging praktikal din ako.  Kako, hindi naman kelangan maging maluho. Ang maging simple at disente ay sapat na.

Mga one month din ang naging preparation namin. Maliban sa main course (food) at sa cake niya…the rest, puro collaboration na namin mag-nanay. I mean mga sariling gawa na lang namin.

Yung mga invitation cards, mga party decors gaya ng pompoms, buntings, origamis, photo booth props...mga sariling gawa na yun ng doter ko.  Ideya na rin nya ang party theme na Parisian Hipster.

Swerteng maituturing na simpleng tao lang ang anak ko. Simple lang ang mga gusto. Sabi nya, ayaw nya ng typical na debut party na may cottilon kembular at 18 roses chenelyn. Tsaka pang engrande na yun noh. Ayaw nya ng masyadong formal. Gusto nya yung chillax lang ang lahat. Higit sa lahat, ayaw nya ng magastos. Ayun! Swak sa akin yun! Kako, tamang-tama kasi wala din kasi kaming panggastos. Alam nya yun. Hehe.

(Click images for larger view.)

Ako na mismo ang dumiskarte sa pagluluto para mabuo ko ang  dessert buffet at sa pag set up ng candy bar nya.  DIY din ang party favor at yung ibang kaartehan.

(Click images for larger view.)

It was a very intimate dinner party. Guest of 30 lang. Mga ka-close na kaklase lang talaga ang nandun, kaya walang OP. Andun din yung 3 best amigas nya, at siempre…ang mga pinsan at kamag-anak. Sa awa ni Bathala, naging masaya naman ang selebrasyon. Lahat ay umuwi na nakangiti dahil lahat ay may nabitbit sa mga naging pakulo namin.

(Click images for larger view.)

Sa loob ng one month bago ang birthday nya,  I’m sure isa sa  hindi makakalimutan ni Keziah ay yung pagpa-praktis namin na mag-nanay as event planner kuno.

Impernes, ang dami namin natutunan. As in kaming dalawa lang kasi talaga ang nagplano at kumilos. Yung buong preparation, mula sa paglilista ng pangalan ng iimbitahin, pagbili ng mga supplies, yung palitan namin ng ideas, paggawa ng mga butingtings, hanggang sa pag-aayos ng venue mismo, kaming dalawa lang talaga ang nagpakapagod.

Natapos ang party na alam kong naging kuntento ang bebegirl ko. Higit pa sa mismong selebrasyon o doon sa loob ng apat na oras na kasayahan, alam kong memorable din sa kanya ang naging bonding namin sa pag aasikaso para mairaos ang 18th birthday nya.  At sana nga kung ano man ang mga natutunan nya dun sa naging experience namin na yun ay maikwento at maituro nya sa mga magiging anak nya in da future.

(Click images for larger view.)

Haaays, sa totoo lang, nakakapagod din yung paghahanda namin. Ilang gabi din akong puyat noon.

Gayunpaman, eto lang ang masasabi ko….

Masarap ang pa rin maging nanay! Bow!

oOo

“A single mother has backbone made of steel and a heart made of gold.” 

Make Your Mama Proud

Kagabi, sinabihan ako ng amo kong babae na gusto nya mag-bake ng chocolate cookies.

Me: “Bakeeet?”

Trip daw nya magdala para i-share sa mga dating high school girlfriends nya. Magkita-kita daw sila today.

Hmmn… natuwa naman ako sa narinig ko kasi magandang senyales yun na may interest syang matuto ng baking. Aminin na natin, iba pa rin siempre ang babaeng marunong mag-bake ng kahit cookies lang. Kahit papano may ganda points yun, di ba? Lol!

So kagabi, before hitting the bed, saglit na nagdemo ang Mamaru kay unica hija kung paano gamitin ang stand mixer.

Impernes, pinag-aralan din talaga niya ang recipe na binigay ko.

At ang aga nya gumising kanina ha!

Pers taym na magbi-beyk si anakis kaya hinayaan ko lang sya sa diskarte nya maliban na lang dun sa paghahanda/pagpapainit na ng oven.

Eto na yung finished product nya.

image

O ha! Masisisi nyo ba kung isang Proud Mama ang peg ko ngayon? :P

wpid-DSC_0281.jpg

At nag-effort pa talaga sya na maging makulay ang box nya ha!  Pa-kyut! Hehe!

Have a Blessed Monday, everyone! 

 

Posted from WordPress for Android

 

 

oOo

“Once you lose someone. It is never exactly the same person who comes back.”

Diez Y Siete

Sa sobrang kabisihan ko buong araw. . . hindi ko man lang maisingit ng maaga-aga ang pagbati ko sa UNICA HIJA ko na isang diez y siete na sa araw na itey.

Heniweys, hindi pa naman din huli kaya. . .

Feliz cumpleaos, Keziah!

Scrapbook_2013-03-15_19.51.52

Abrazos y besos de su hermosa madre, Mamaru. Charot! (Translation: Hugs and kisses from your beautiful mom. Lol!)

 

 

oOo

I believe in the sun even if it isn’t shining. I believe in love even when I am alone. I believe in God even when He is silent.

I Love You Sabado

Nood kami kanina ng movie na Hunger Games sa DVD dito lang  sa mansion namin.

Halatang bang “updated” kami sa mga movies?  :P Aktwali, ako lang naman palagi ang napag-iiwanan sa panonood ng mga bagong movies.

Maalala ko, yung AVATAR nga, 1 year muna ang nakalipas bago ko napanood yun. Halos kupas na ang mga kulay ng napanood ko yun.  Echos!

Buti nga ‘tong Hunger Games mga ilang buwan pa lang ang nakakalipas muna ng i-release sa mga sinehan. Kumbaga, di pa masyadong panis.

Etong Hunger Games, hindi rin napanood ni Kevin sa sinehan pero matagal na niya nabasa sa book. Si Keziah naman, siya lang yata ang tapos na makapanood.

Heniweys, sinamahan pa rin nila ako nanood kanina. Gustong-gusto ko silang kasabay nanonood kasi pag may hindi ako naiintindihan na “english” o kaya mga eksena sa kanila ako nagtatanong. (Minsan SLOW si Mamaru eh)

 hungergames

Eto ang OK pag sa bahay lang nanonood. Pwesto kung pwesto! Kahit anong ayos mo eh OKs lang.

Sa umpisa, ganito pa ang ayos ng dalawang bagets ko.

hungergames-001

Maya-maya lang, ganito na sila. Si Lalaki, nakasampay na mga paa sa sofa. Si Babae naman (na naka-jammies pa) eh nakasandal na rin ang mga paa sa sofa.

hungergames-002

FEEL at HOME ‘ika nga! Pati electric fan ay itinaas na at itinutok talaga ni Kevintot sa may bumbunan nya para feel na feel ang buga ng hangin. ‘La sya pakels kung hindi kami naaanggihan ng hangin.

At tingnan nyo naman ‘tong dalawa. Naka-”holding hands” pa while watching. O ha! Sweeet noh?

hungergames-003

Aktwali, hindi yan ka-sweetan. Naririndi lang si Ziah sa kakulitan at walang humpay na paglalambing ng Kuya nya na gustong magpamasahe ng mga kamay nya. At para matigil, pinagbigyan na lang ni little sister.

hungergames-004

Balik tayo sa Hunger Games, hmmmn…GUSTO ko sya. Danda!

HAPPY LONG WEEKEND EVERYONE! :D

oOo

“Sa panahon ngayon, ASO na lang ang nakakaintindi ng salitang STAY.”

Eto Lang Muna

Napatitig ako dito sa “high end” cellphone units ng mga anakis ko. Ang gagara di ba? Chos!

Mga luma na ‘to. Phased out na nga yata ang model na ‘to eh. Nabili ko ‘to two years ago sa halagang 900 petot lang ang dalawang piraso.

Oo, Buy One Take One itey ng binili ko. Bale, lumalabas na tig 450 petot lang ang isa noon.  Hindi ko alam kung anong model ng Samsung ‘to. Basta ang alam ko, ‘flashlight’ lang ang meron ‘to. Walang camera at iba pang kembular chenelyn ek-ek features! Haha!

samsung cellphone1

Tig-isa si Kevin at Keziah sa selpon na ‘to.

O di ba, para HIS and HER lang ang arrive ng bigay kong selpon. :D

Habang tinititigan ko ang mga selpon nilang ‘to na nakalagay sa mesa, napag-isip isip ko, ang SWERTE ko talaga sa mga anak ko kasi ang babait. Matataas ang Emotional Intelligence. Imagine, sa dinami-dami ng mga bago at sobrang high tech na mga brand and model ng mga cellphone ngayon sa merkado, nanatiling hindi nagpapa-apekto ang mga anak ko.

Ibig kong sabihin, ni minsan hindi nila akong kinulit o pinilit na bilhan sila ng mamahalin na selpon.Sa edad ng mga anak ko ngayon, sigurado akong mas magaganda at mas mamahalin ang selpon ng mga kaibigan o classmates nila. Nagpapasalamat ako dahil sa pagdating sa peer pressure, HINDI nagpapa-apekto ang mga anak ko. MEYNTEYN!

Wa sila pakels kahit mumurahin lang ang bitbit nilang unit. Walang hiya-hiya at walang inggit-inggit na kadramahan.

samsung cellphone2

Obyus naman na sa gamit nilang unit na ‘to, hindi sila makakapag-Facebook o Twitter dito. Eh usong-uso pa naman ngayon ang social networking sa mga kabataan. Ni wala ngang camera di ba?! Again, bukod sa ringtones and alarm, flashlight lang talaga meron ‘to.

Siempre, sa loob-loob ng mga junakis ko, siguro nagwi-wish din sila na sana may mga latest gadgets din silang pag aari gaya ng iba. Kaso, grateful ako kasi naiintindihan nila na hindi ko naman kaya ibigay sa kanila ang mamahaling materyal na bagay kasi hindi ko naman afford yun. Eh yung cellphone unit nga ni Mamaru na gamit ngayon, “donated by”  lang din ang pinanggalingan nun. :D

Alam ko may ibang mga magulang na kasehodang ipagpangutang nila, basta maibigay lang sa anak ang mga materyal na luho para hindi rin mapag-iwanan sa uso. Naiintindihan ko naman ang mga magulang na yun kasi minsan ang hirap din talaga tiisin ang anak pag may hinihingi.

Basta sa ngayon, nagpapasalamat ako kay Kevin and Keziah ko. Natututo silang makuntento lang muna kung ano meron kami ngayon at mas iniisip nila na mas importante yung may nagagamit silang unit para nakakapag-text kami sa isa’t isa.

Well, pasasaan ba at darating din ang panahon na magkakaroon din sila ng mga bonggels na bagay pag nakapag-tapos sila ng pag-aaral at kumikita na ng para sa sarili nila.

Sa ngayon, maganda yung natututo muna silang mangarap para maging pursigido din silang magsumikap. Para sa akin, hindi kawawa ang mga anak ko. Mas kawawa yung mga taong hindi marunong mangarap.

Basta, ang masasabi ko lang. Ang swerte ko sa ANAK!

Yun lang pow. Bow!

 

 

oOo

“Kung ano ang meron, pagyamanin. Kung ano ang kulang, pagtrabahuhan.”

EsttoRi Boc

Graveeh! Parang kapipikit ko lang yata ng mga mata ko para matulog noong July 31, tapos ngayon pagdilat ko, August 6 na agad? Tsk! Parang naka-Fast Forward lang ang mga araw ngayon.

Hays…paulit-ulit ko na lang yata sinasabi na ang bilis ng mga araw ngayon. As in hindi maubos-ubos ang gulat ko. Eh, totoo naman kasi.

Ang mga araw, parang mga uban ko lang sila sa buhok ko. Parang may karera ang mga linsyak na uban sa pag-uunahan paglabas para ipagsigawan sa world na isa na akong tandercat! Putana!

Buti na lang talaga bago pa man sumulpot noon ang  mga grey hair ko, ay maaga na ako nakapag-retire mula sa corporate world. Charot! Maaga akong nakapag-kuyakoy sa buhay.

Hindi nga. Buti na lang, kinder pa lang si Keziah ko noon ng mag decide ako na tumigil mamasukan bilang pribadong empleyado at nagpaka-fulltime na lang aketch as kasambahay slash julalay slash muchacha slash alila ng mga bagets ko. Gradweyt nga pala ang Mamaru ng Accounting.

FYI, ni minsan hindi ako nagsisi na maaga akong tumigil sa pagta-trabaho sa mga upisina. Etong buhay ko ngayon kasi ang pini-piktyur ko sa sarili ko kahit noon pa. Kako, paglaki ko gusto ko maging young, fresh and delicious stay-at-home homemaker. Syet! Hihi! At pursigido akong i-pursue ang gusto ko sa buhay. Kako. magka-mister man o wala, kever! Gusto ko nasa bahay lang ako. Para sa akin, bahay ko, paraiso ko. Ako ang hari/reyna ditey!

Heniweys, nostalgic ng slight ang mood ko ngayon dahil sa nakita kong pirasong papel na ‘to habang nag-aayos ng mga gamit ng anakis ko.

Kaya nasabi kong it’s so bilis the days now kasi parang kelan lang eh nag-uumpisa matuto si Keziah ko mag sulat. Parang kailan lang ay excited much si doter at halos lahat ng mga gamit nya ay sinusulatan ng name nya. Ngayon kasi ay college na sya.

DSC02460_thumb[2][1]

Galing ‘to sa first Bible Story Book ni Keziah.

Nangingiti ako lagi pag nababasa ko ‘tong “EsttoRi Boc” nya. Pati name nya eh wrong spelling! Kesiah imbes na Keziah. K-2 lang sya neto noon.

At nang tumuntong sya sa Grade School, siempre dahil sa nag-level up na si unica hija ko, pero binalikan at sinulatan nya ulit ang esttori boc nya. Impernes, yung TAMA na!

DSC02457_thumb1

Pinamigay ko na ang Bible Esttori Boc ng anak ko para naman mapakinabangan din ng iba. Pero bago ko binigay, pinilas ko muna ang page na ‘to. :D

 

oOo

“Find a woman who makes you feel more alive. She won’t make life perfect but she’ll make it infinitely more interesting.”

Nairaos Din

Parang ang halay yata ng title ko a. :(

Heniweys, four days ng nakatingga sa cellphone ko ang mga high school graduation pictures na ‘to ng unica hija ko. Bago pa man mapanis, kelangan ma-upload at mai-post ko na ang mga kodak na ‘tu dito sa blog ko para dokumentado eklavu kuno.

Isa ‘to sa mga importanteng “ganap” sa buhay namin mag-nanay.

Sa loob ng 21 years kong pagiging single mom, pang-6th na graduation ng mga bagets ko ‘tong dinaluhan ko. (Kindergarten, Elementary and High School x 2).

Haays…mga dalawang graduation na lang sa college ang bubunuin at paaabutin ni Mamaru. Siguro pag nakatapos na sila ng college, (si Kev mga one year na lang) eh siguro ay pwede na akong matigok at bumalik na lang dun sa kaharian naming mga engkantada/diyosa. Hehe!

Minsan kasi parang nakakapagod na rin ang maging mortal eh. Charot!

**(Click images for larger view)

Bago ko makalimutan, gusto kong pasalamatan ang waffu kong friend ko na si Roderick sa pagpapautang sa akin ng pambili ng graduation shoes ni Keziah. Taos-puso po ‘tong pagte-tenkyu ko sa ‘yo, mah friend. As in!

Dapat lang na i-acknowledge ko ang taong ‘to dahil sya lang ang tanging naging takbuhan ko last week. Hehe!

Siempre graduation eh, expected na limas na limas ang milyones na datung ni Mamaru sa dami ng binayaran sa school. Wa istir itu en I don’t have shy to telled you dis becoz its trulalu. Wahihi! Eh ganyan talaga ang mga buhay ng mga solong-magulang.

Well, kahit papano ay nakaraos din sa High School ang dalawang bagets ko.

Pero ang lahat-lahat na mga kaganapan na ‘to sa buhay namin mag-nanay, ay higit na ipinagpapaSALAMAT ko/namin dun sa itaas – kay Bathala!

Maraming salamat po! Kitang-kita ko po na hindi Nyo kami pinababayaan. Bow!

oOo

“It doesn’t matter kung hindi naa-appreciate ang effort mo, as long as masaya ka habang ginagawa ang mga yon para sa mga taong mahal mo.”

Tribute To Parents Kembular

Status update ko itey sa Fezbuk last Thursday, March 22, 2012

3-26-2012 3-08-37 PM

So, at 1pm, GO na ang young, fresh and delicious na mudrax sa skulalu ng doter para umatend ng Tribute To Parents kembular.

Wag malokah kung naka-shorts at tsinelas lang ang madir. Sabi ni doter OK lang daw, kasi waley naman nakalagay sa invitation na may dress code na dapat sundin. Tsaka Summer na gayud noh! Ka-init na sa panahon! Pesteng-yawa gayud!!

Tangkad ko! Shet!

 Me and Ziah

As usual, dalawa ang Gate Pass ko. Pang-Mr and Mrs Chuvachuchu bagah.

Well, what’s new? Eh since Kindergarten days pa ng mga kiddos ko, lagi naman akong uma-attend sa mga school activities at graduation nila ng MAG-ISA lang talaga.

empty monoblock

As expected, naka-nganga lagi ang upuan sa tabi ko. As in bakante.

Haays, kelan kaya masasagot ang FILL-IN THE BLANK na itey sa buhay ko? Asapako! Lol!

Letter/Rose

Hindi ‘to ang pers taym na umatend ako ng ganitong kaganapan sa school nila bago mag-Graduation Day. Aktwali alam ko na may “pa-iyakan portion” sa dulo ng program. Alam ko na laging may inaabot ang anak sa magulang bago magsi-uwian.

Before leaving the venue, Ziah handed me a rose and a letter. Sweet!

Share ko sa inyo, an excerpt of my daughter’s letter:

“All that I am, or hope to be, I owe to my angel MOTHER.” - A quote from Abraham Lincoln that struck me.

Ma, thank you for putting up with me all the time. I am entirely grateful to God because He gave me an amazing mother. (Sa mga hindi nakakaalam, isa po akong Fil-Am. Half Filipina, Half Amazing! Chos!)

I know raising me up is not easy. I can be really stubborn at times. I commit mistakes, but you are always there to correct me. You molded me to become the person who I am now. I will graduate in High School in a few days because of you. I would’ve never made it without an inspiration. You helped me to be where I am and wanted to be. For all those times when you wake up really early just to help me prepare for school, thank you very much.

And for all the rest, for everything, thank you. I love you very much, Ma.

Siempre, teary-eyed ang madir. Kakahiya naman kung wala akong maramdaman di ba? So, pinatulo ko ang luha sa may right eye lang. Prinaktis ko na yan. Ako feh!

Keziah

Last Thursday, ay last day rin ng unica hija ko na naka-school uniform. So, pina-pose ko siya saglit para kodakan.

Palabas at pauwi na kami, nang biglang naging nostalgic naman ang Mamaru sa mga nadaanan na tanawin sa loob ng campus. Can’t help eh. Tsarots!

LSA Football Field

Sino ba naman ang hindi?

Dito sa lumang court na ‘to unang natuto maglaro ng basketall ang unico hijo kong si Kevin noong elementary.

Sa may di kalayuan, diyan sa football field naman na yan nag umpisa din ang interest ni Kevin sa larong Frisbee na hanggang ngayon ay kinakarir pa rin nya ang paglalaro. Dumadayo pa nga sa kung saan-saan na tournament. Naging Frisbee Team Captain sya noong High School.

La Salle Academy

Dito naman sa upper floor ng building na ‘to matatagpuan ang school chapel. Dito ko una nakita si Kevin noon na nag-speech, kusang nagpabinyag ng SOLO para maging Katoliko. Napanganga ang madir! Gulat ko, eh pinabinyagan ko naman sya noong baby pa sha. Paulit-ulit?

Sa chapel din na yan, diyan ko sinusundo si Kevin/Keziah tuwing natatapos ang Recollection chenes nila noon.

Higit sa lahat, mami-miss ko ng todomax ang Cashier’s Office na nasa ground floor lang ng same building!!!!

Jusko! Paano hindi ko mami-miss ang Cashier’s Office eh SUKI ako sa pagbibigay ng Promissory Note sa kahera tuwing bayaran na ng school fees. Hehe!

Mami-miss ko rin siempre ang School Comptroller na ang bait-bait tuwing humihingi ako ang Promissory Note. Hehe ulit!

La Salle Academy

Bago ko ma-forget, gusto ko rin banggitin ang pasasalamat ko sa mga La Salle bothers lalo na kay Brother Rey na sobrang naging close sa binata ko. Ang laki ng utang na loob ko sa mga brothers at sa mga naging teachers ng mga anak ko sa school na ‘to.

Mamatay na ang sinungaling pero hindi madali ang maging Single Mom.

Pero dahil sa maayos pagga-guide ng mga teachers at ng school admin sa mga junakis ko, nakatulong talaga ng malaki sa akin. Kumbaga, parang sila ang naging katuwang ko sa pagiging Single Mom ko since Day One ni Kevin sa Kindergarten hanggang sa nakapagtapos nga ang dalawa kong anak ng High School. Maganda ang influence ng school sa kids ko.

Maniwala ba kayong nagsisimba ang mga anak ko tuwing Linggo at ako ay hindi?

Yup! Mas practicing catholic ang mga anak ko kesa sa akin. :P

 La Salle Academy

Howel, wa na ko sey pa.

Animo La Salle! Tenkyu!

 

oOo

motherhood

Sweet Sixteen

Kahapon, ubos ang maghapon ko sa pag-bake netong Cookies and Cream No-Bake Cheesecake, nire-ready ko lang, eh kasi BERTDEY lang naman ngayon ng unica hija ko.

DSC06403_2

To my Sweet Sixteen.
Take chances. Go for the person you’re in love with.
Stand up for what you think is right.
Laugh all the time.
Stay confident. Have amazing friendships.
Be yourself. Sleep late on the weekends. Try new things.
Take amazing pictures. Make great memories.
Live your life to the fullest.

Always remember, me, Kuya and Sang, we love you so much! :P

 ziah1 ziah6

 ziah10  ziah4

 ziah7  ziah9

ziah8 ziah3

 

 

oOo

Commitment ang pinakamagandang regalo kapag nagmamahal tayo."

Ayos Ang Maging Maayos

DSC05879Maalala ko, unang araw ng Bagong Taon, nang maglinis at nag-ayos ng closet nya ang unica hija ko. Impernes, hindi ko sya inutusan ha.

Sikreto naman akong nasiyahan sa pagkukusa ng doter ko na maging maayos sa mga gamit nya.

Sana lagi nya maalala na, ayos ang maging maayos. Dahil talaga naman makakaiwas tayo sa stress ng daily living pag less clutter ang palibot natin.

Kahit sa mga uniform nya sa school, ako lang ang naglalaba pero never naman ako pinaghanda at pinagplantsa ng mga uniform nya. Sa gabi pa lang bago matulog si Doter, inihahanda na ang mga isusuot at gamit nya.

Sinilip ko ulit ang locker nya kanina. Hmmmnkahit papano medyo maayos pa rin naman ang pagkalagay ng mga damit at mga abubot nya.

Kunsabagay, proud naman ako kay Keziah ko kasi malinis, maayos at hindi burara sa mga gamit nya.

Kumpara kay Kevin? Ayyy! Pass! No comment ang madir!

 

 

oOo

"Ang PAG-IBIG ay parang pera, pag hindi totoo, hindi tinatanggap."