Hirap ako makatulog kagabi kasi may nami-miss ako. Nami-miss ko ang isang mahal ko. Na-realize ko, matatapos na ang taon 2007 pero minsan ko lang sya nagawa o nabigyan ng pansin at noong summer pa yun.

Miss ko na ang – BAKING!

Noong summer pa ang huling hawak ko ng electric hand mixer ko. Tas choco crinkles pa ang ginawa ko – eh ang dali dali lang naman gawin, wa challenge. Hmp! (yavangs!)

Nami-miss ko na ang magsuot ng apron…. ang magbasag at magbate ng itlog…mag cream ng butter…mag takal at mag mix ng mga dry ingredients gaya ng asukal, flour, baking powder… ang sumilip sa oven ng ilang beses…at higit sa lahat ang makitang tagumpay ako sa ginawa ko.

Therapeutic ang pagluluto. Pag nagugustuhan at nasasarafan ng lafang ang mga bagets ko sa ginawa ko, ang pakiramdam ko — langit!

Well, noon yun. Eh kasi naman ngayon, bukod sa nakakawalang-gana ang tumambay sa kusina ko dahil may makulit at pasaway akong 2-year old na apo (junakis ng pamangkin ko) dito sa balay ko, ang mahal na pati ng mga ingredients ngayon. Sus ginoo ko, parang ginto na ang mga presyo, dai!

Nakaka-dismaya! Para bang napakamahal na ngayon na maging hobby ang cooking o baking. Parang nagiging luho na sya. Pang mayaman na lang ba itetch? Eh ayaw ko naman yung titipirin ang mga ingredients na nakalagay sa recipe.

Kung dadayain ko na rin lang o saksakan ng mga kung ano-anong subtitute ang mga orig na sangkap….di bale na! Hindi na lang ako magluluto. Walang kwenta yun. Hindi masusulit ang pagod ko sa pagbi-bake.