Pork Tenderloin Steak with stir-fried vegetables.

More pics at MARUgraphy

More at MARUgraphy

At habang naghihintay ng alas-kwatro. hmmmn…Kodak moments muna.

“KALAWANG” 

“KATAMARAN”

“TAHI”

“MERYENDA”

Eh kasi naman sa resto, ewan ko ba at para bang bitin ako sa tig-tatlong piraso lang ang nalalamon ko. (watta word! lamon!) Pwera na lang kung dun ako lagi lalafang sa Eat-All-U-Can Merienda ng DADs kung saan pwede ka magpakabundat ng Siomai nila at ibang kakanin sa halagang 300 hundred petot lang.

Kanina, ayun at natupad na rin ang simpleng gusto kong lumamon ng sariling gawa na Siomai hanggang sa naumay ako sa dami! Hahaha! Siempre masarap Siomai ko, gawa ko eh! Masarap dahil may sangkap na pagmamahal. Echoos!

Yung pic ng Siomai na nasa steamer… di pa yan luto.

Madali lang naman pala gumawa ng Siomai kasi imi-mix lang ang lahat ng ingredients pwera lang siempre yung wrapper at oil na pang brush. Gumamit na ako ng electric chopper ko para mas madali at maging pino ang hiwa ng mga ingredients. Amoy pa lang ng sesame oil kanina habang naghahalo, natatakam na ako.

Tatatlo lang kami dito sa bahay pero kinulang ang isang litrong Coke sa meryenda namin kanina. Pati dighay ko, Siomai na Siomai. Sa dami ng nagawa ko (mahigit 40 pcs), mukhang almusal namin bukas ay Siomai din. Burpppp!

Para akong nawawalan ng stress sa buhay habang nagbubutinting ng kung anik-anik sa mga scrapbooking websites. Nare-remind din ako ng elementary days ko kung saan nauubos ang baon ko noon sa kabibili ng mga colored papers, crayons at mga kung anong gamit para kaartehan lalo na para sa mga paper dolls ko. Nakow, adik ako sa paper dolls noong nene pa ako. Impernes, magaling ako gumunting ng mga damit para sa mga manikang papel. Kumpleto at siempre terno-terno mula sapatos, panty, bra ang suot ng mga paper dolls ko. 18 years old na ako ng magkaroon ng tunay na manika.

• Click image for larger view.

Sarap! Nailalabas ko ang pagiging artistahin ko. Lol! Eh kasi nga ang arte-arte ko. Nakakatuwa tingnan kahit simple lang ang mga layout, nag uumpisa pa lang kasi ako. Nakaka-excite magbutingting at maglaro ng apoy mga kulay at ng mga abubot.

• Click image for larger view.

Balak ko na rin i-scan ang mga baby pics ng mga bagets ko, gawan ng scrapbook at ibenta i-save sa internet. Marami naman mga freebies na makukuha sa mga digital scrapbook websites. Kelangan tiyagaan lang.

• Click image for larger view.

Sa ngayon, siempre fez ko muna ang ibabalandra sa mga project ko.

Pagdating namin sa resort at pagbaba pa lang ng mga anak at mga pamangkin sa sasakyan, pucha! Walang lingon-lingon. Walang bihis-bihis o hubad-hubad! Takbukan na sa dagat ang mga kolokoy.

Mga pasado alas kwatro na kami nakarating resort at tiyempo pababa na ang araw. Weeeee! SUNSET! Kaya mas ninamnam ko muna ang view ng pagbaba ng araw kesa maligo (na hindi naman talaga ako naligo).

Lungkot-lungkotan si Mamaru habang nanonood at siempre hindi ko pinalagpas ang kumuha ng kodak gamit ang wan en onli high end gadget ko – my selpon. ( Balang araw magkakaroon din ako ng maganda-gandang camera – pag nanalo ako sa huweteng. Bleh!)

Kasehodang hindi ok ang clarity at hindi mataas ang color resolution ng mga kuha ko, keber! Kung paano ko kinunan ang sarili ko habang nanonood ng sunset na gamit lang ay selpon? … Ay, di ko sasabihin – sekreet! (kunyari interesado kayo malaman).

Masaya ang naging kabuuan ng lamyerda namin nung weekend. Umaatikabong kainan at kwentuhan. Pa-morningan ang isa kong ate at iba kong pamangkin sa paglalaro ng baraha. Alas-5 na yata ng umaga sila natapos.

Lahat kami puyat. As in pati mga bata puyat pero ok lang kasi masaya naman kaya sulit talaga.

Eto pa isang magandang tanawin dun — cleavage ko. Bwahaha! Siempre kahit puyat ako, hindi naman mukhang puyat ang cleavage ko. Bah! Tunay yan ha! Loko! walang silicon yan. Lols!

“Bloke”

Buti na lang at kalapit-bahay ko lang ang Day Care Center dito sa amin. Sandamukal ang laruan nila dun kaya hindi na ako nahirapan maghanap ng kukunan na bagay na may apat na kanto.
Nag-asal bata muna ako ng saglit at nilaro ang mga bloke…at siempre, binuo ang titik ng pinakamagandang pangalan sa buong mundo. Wahaha!

Nagpalit (na naman?!) pa ako ng template kaya halos hindi ko na maalala ang kumain, maligo at matulog sa sobrang gigil na tapusin na ang mga naumpisahang pagpapalit.

Asar ang bagets kong lalaki sa akin kasi hindi sya makasingit computer. Ako naman ay naaasar din sa kanya kasi ayaw ko yung may nag aabang sa likod ko at panay tanong kung anong oras ako matatapos sa paggamit ng pc.

Nasusungitan ko tuloy anak ko. Kaya kelangan makapag-ipon na talaga ako ng datung na pambili ng laptop para hindi na kami nag aagawan dito sa nag-iisang makinang ‘to. Kelangan makabili na ako ng laptop kahit yung plastic lang muna. Toinks!

Aber! Masubukan nga muna ‘tong bagong installed kong photo plugin. Wala pa naman akong balak na gawing photoblog ang blogtsina ko na ‘to – sa ngayon.

• Absolut Vodka

  [Show picture list]

  [[Show as slideshow]]

• Jelly Ace

  [Show picture list]

  [[Show as slideshow]]

Ganda ba? Lols!
Mood: sleepy

“Tres Kantos”

Kung may bote ng alak na kung tawagin ng mga manginginom ay lapad, bilog, at kwatro kantos, nakarinig na ba kayo ng tres kantos? Ang Glenfiddich Scotch Whisky ay may tatlong kanto ang hugis ng bote.

Pinahiga ko yung bote sa ibabaw ng isang notebook sa may tapat ng bintana at kinunan ng litrato kaya masyadong maliwanag ang epekto…pero ok na rin para kunyari nakalutang lang ang bote. Hehe! Isang miniature na bote ng alak lang sya, yung pang isa o dalawang tunggaan lang. Kinunan ko na lang ng malapitan para malaki tingnan.

Siempre pag may alak, dapat may pulutan para kumpleto. Eto. . .

“Doritos”

Tamang-tama, tatsulok din ang hugis. Kaya pasok na pasok sa tema. Hindi ko sya paboritong sitsirya pero hindi ko rin naman tatanggihan kung may mag-aalok sa akin para kainin.

Hays, ano kaya ulit ang theme para sa susunod na linggo?

Isang pindot lang, bigay na agad ng kinakailangan na liwanag… bigay nya ay ngiti, tawa at kasiyahan.

Madalas na balewalain at andun na hinahayaang bukas kahit magdamag. Parang hindi importante. Nalilimutan na minsan kelangan din nya ang magpahinga, na kailangan din nya ang alaga. . . alisin, punasan ang alikabok na bumabalot sa kanya para makapagbigay pa ng hustong liwanag…nang mapahaba pa ang buhay.

Gaya ng isang bombilya, may hangganan din ang bigay na sikat.

Umiiksi din ang paglilingkod pag naba-balewala.

Parang ako, buhay ako dahil sa may hininga pa. Mapula pa rin ang dugo na dumadaloy sa mga ugat ng katawan. Masayang kasama.

Pero katulad ng pagbibigay-lingkod ng isang bombilya malapit na rin akong maging – pundido.