Being a single mom, I always dread when house problem arises or when there are repairs that needsimmediate solution. Having no mate to rely on to do the fix, there are times that I just apply the rule of thumb that “hammer-or-duct-tape-fixes-anything”.

Well, in tough economy that a single mom faces daily, sometimes I just don’t have the luxury to hire a professional to do the repairs.Whenever things go wrong that need easy and quick fix, with a little help of my recent purchase of bifocal safety glasses (I have poor vision) plus some MacGyver ways on solving problems, whenever I am able to resolve troubles at home, the least that I can say is, I did it my way – and I did it all by myself!

• Parang gusto ko na tuloy tumanggap na lang ng labada sa kapitbahay para lang magkasya ang datung sa totoo lang. Pag nag-aplay kaya ako ng trabaho sa mga panahon na ‘to…may tatanggap pa kaya sa akin? Ang hirap lang dito sa Pinas..pag wala na sa kalendaryo ang edad mo…bomalabs ng makahanap ka ng matinong trabaho.

• Araw-araw may pumapasok na malaking palaka dito sa balay ko. Minsan iniisip ko…hindi kaya eto ang tunay na Prince Charming ko at hinihintay lang na halikan ko siya para maalis ang pagba-balatkayo niya?  Yikessss!

• Hanggang ngayon hindi pa rin makapag-angat ng mabigat na bagay ang kanan na kamay ko. Bakit? Eh kasi may pilay ang isang daliri ko, Mantakin mo, sa sampung daliri ko…yung right middle finger ko pa ang nagkapilay! Ang saklap talaga ng kapalaran ko!  Wag kayong malisyoso, mga indot! Palagay ko may naipit na ugat ang middle finger ko sa kalalaro ko ng ZUMA Revenge. Napapahigpit siguro ang kapit ko sa mouse ng hindi ko namamalayan (palusot!).

“Your children know you love them by your presence, not your presents.”

Pasintabi sa mga OFW’s na mga nanay na may mga naiwan na mga anak dito sa Pilipinas. Alam ko ang feeling ng isang magulang na nasa abroad na nagsasakrispisyo para lang makapagbigay ng medyo bonggang buhay sa pamilya na naiwan dito.

Si Kevin pa lang ang junakis ko noon ng nag work pa ako sa Dubai at may time na bigla na lang nalalaglag ang luha ko sa plato na kinakainan ko tuwing nakakaramdam ako ng pangungulila sa anak ko. Nakngwekwek! Belib me, ang hirappppp!  Abot-langit talaga ang pagtitiis!

Sure ako na 100% sa mga OFW moms ay  napipilitan lang na iwanan ang mga anak dito sa Pilipinas. Ang sabi ng iba, sa hirap ng buhay dito eh no choice sila. Ewan ko ha, pero naniniwala akong may choice pa naman tayo na iba. Solong-nanay din ako pero iba ang naging choice ko noon. Mas pinili ko ang  iwanan ang Dubai kesa iwanan sa iba ang dalawa kong tsikiting.

Iniwanan ko ang magandang trabaho, luho at mga naging kaibigan ko dun para tuluyan makasama ang  mga anak kahit alam ko na walang naghihintay na work sa akin dito sa Pinas.

Eto ay walang halong biro, pero mas naniniwala kasi akong higit sa lahat, mas kelangan ng mga anak ko yung full time presence ko sa  kanila kesa kikitain ko sa pangangamuhan.

Minsan ko rin sinubukan ang maging empleyado ulit dito sa Pilipinas pero after 2 years eh nag quit din ako. I decided na maging isang stay-at-home mom na lang . Kung paano ko bubuhayin ang mga anak ko, Bahala Na, yan lang ang sabi ko noon.

Siempre for a smart and thinking mom like me (naks!!) hindi pwede na hindi ako rumaket kahit nasa bahay lang, otherwise titirik mata namin sa gutom. Nag home business ako at ang dami ko rin sinubukan nun na para lang kumita.

Hindi naging madali ang resulta ng desisyon ko. Masasabi ko na kahit ngayon ay may kakapusan pa rin kami pagdating sa finances. Kaya wala kami masyadong luho dahil hindi namin talaga afford.

Basta priority lang talaga ay ang mapunan ang basic needs namin at ang schooling ng mga bagets ko. Siempre, nakapag isip din ako noon na ano kaya kung balik na lang ako sa pagwo-work sa abroad?

Kaso mas naiisip ko talaga na maaaring maibigay ko nga siguro LAHAT ng materyal na bagay at luho na kailangan ng mga bagets ko… pero ma-appreciate naman kaya nila yun? Kayanin ko naman kaya ang emptiness na mararamdaman ko sa pag nasa ibang lugar na ako? Baka naman magsisi lang ako.

Siguro naman may nakapanood sa inyo ng pelikulang “ANAK” ni Vilma Santos. Ay! Super-crayola ako sa movie na yun na punong-puno ng aral para sa mga OFWs. Siempre naka-relate din ako.  God forbid, ayokong maging ganun ang mangyari sa mga anak ko.

Kaya mas pinili ko na maging stay-at-home mom kahit solo parent ako dahil gusto ko yung tipong… paglabas ng bahay ng mga anak ko ay andito ako sa bahay at sa pag uwi nila ay dadatnan nilang andito din sa bahay.

Nararamdaman ko naman na kampante ang feeling nila knowing na sa pag uwi nila ay may madadatnan silang nanay o magulang dito sa bahay. Tingin ko rin eh importante ‘to at malaking bagay para sa kanila.

Di ko man naibibigay ang lahat ng materyal na bagay para sa mga anak ko… sapat na siguro sa akin na balang-araw ay maikwento nila sa mga kaibigan nila o siguro sa mga anak din nila na….“si Mama ko, kahit halos tumambling na sa hirap noon sa pagpapalaki at pagpapa-aral sa amin…pero hinding-hindi nya kami INIWAN. (Kasehodang bumalik ang virginity nya at hindi na makapag-asawa.)”

O ha! Ang taroosh di ba?!! Lol.

Ang nabanggit kong desisyon sa itaas isa sa mga NO REGRETS if not dabest kong nagawa sa buong buhay ko.

Kevin: (Katabi ko at idinidikit ang bibig sa tenga ko para bumulong.) “Ma, pwede ko bang ipakilala sa yo ang gerlpren ko?”
Ako: (Mejo nagulat) “Ha? Sino? Yung nag-aaral sa you-pee?”
Kevin: “Hindi. Matagal na kaming break nun. O ano ‘Ma, ipakilala ko sa yo ha?”
Ako: “Eh bakit gusto mo ipakilala sa akin? Maganda ba? ”
Kevin: “Ipapakilala ko lang sa ‘yo para nakakapunta sya sa bahay. Oo naman, maganda.”
Ako: “Ay ayoko. Wag!”
Kevin: “Bakit?”
Ako: “Shy ako eh.”  (Aktwali, wala talaga akong maisip ibang rason. Ayoko lang talaga.)
Kevin: “Nyee! Sus!” 
Ako: “Pang-ilan mo na bang gf yan?”
Kevin: “Pang-anim.”

‘O ha! First year college pa lang ang bagets ko pero nakaka-anim na syota na. Tulis!

* * * *

Quote of the Day:

“You can tell a child is growing up when he stops asking where he came from and starts refusing to tell where he is going.”  ~Author Unknown

Lupit noh, kala mo bibili lang ako ng P20 all-text selpon load sa kanto.

Speaking of insurance and pre-need plan, nakow! Dismayado na ako sa mga yan. Napunta lang sa wala ang pinaghirapan kong bayaran na educational plan na kinuha ko sa CAP dati para sa mga bagets ko.

Halos nagpakapokpok pinokpok ko sarili ko sa kata-trabaho nun sa Dubai para makapag bayad lang. Yung kay Kevin, fully-paid na talaga yun pero yung kay Keziah ang hindi ko natapos.

College na ngayon si Kevin ko at sa awa ng Diyos, ni hindi ko man lang napakinabangan ang college plan nya na pinaghandaan ko noon dahil sa pagsara ng CAP. Hindi na rin ako naghabol pa. Eh ako fe!  Wala akong ka tyaga-tyaga sa habulan.

Alam ko naman na pahirapan lang ang mangyayari. Nakita ko kaya sa TV ang hirap at galit nung mga naghabol na planholders. Kunsabagay hindi ko sila masisisi lalo na kung lahat ng anak nila ay ikinuha nila ng educational plan tapos mate-tenkyu lang?

Nakakapanghinayang na napunta lang sa wala ang mga tiniis kong pagbabayad sa mga kumpanyang pinagkatiwalaan kong makakatulong sana sa akin sa pagpapa-aral ng mga bagets ko. Akala ko makakaunawa mga yun sa paghihirap ng mga katulad kong solo parent. 

AT dahil wala akong napala dun sa pre-need plan ko, eto, sa akin pa rin ang lahat ng gastusin at buti na lang skolar anak ko sa pinapasukan nyang school ngayon. Miscellaneous fee lang ang binayaran ko noong enrolment. Buti na lang at nagmana suckin’ ang junakis ko sa talino. Yey! Lols.

Sa pagbagsak ng CAP, Grepalife, PEP Plan, Leche Flan, at ngayon nga eh yung Philamlife na rin dahil sa pagkalugi ng AIG… eto lang ang masasabi ko - WALANG SIGURADO DITO SA MUNDO. 

Kahit anong yaman mo, kahit anong laki mo o anong tayog mo, wala pa rin kasiguraduhan na hindi ka babagsak. O di ba, sino mag aakala na lulubog ang Titanic? Na guguho ang Twin Tower sa NYC? Na maba-bankrap ang Lehman Brothers at malulugi ang AIG?  

Wala pala talaga sa mga bagay-bagay ang kasiguraduhan sa mundo. Dapat dun lang pala tayo kay Papa Jesus humingi ng insurance. Naks! Amen? Ok, Raise da roof!

Enways, balik tayo sa nagpapagulo sa utak ko ngayon. Bibilhin ko na ba ang Philamlife?

Kahit hindi ko basahin yung sinabi ng mga expert, mahilig na talaga ako gumamit ng iba’t-ibang brand ng shampoo dahil madali ako magsawa sa iisang klase lang.

Paminsan-minsan andun yung trip ko subukan ang mga horse shampoo, o kaya dog shampoo, o kaya shampoo ng mga pusiket. Joke!

Pero since nung binigyan ako ng ate ko ng isang kahon ng shampoo + conditioner in sachets, hindi na ako nakakabili ng ibang shampoo. May grocery store kasi ang ate ko at kahon-kahon pag namimili ng supplies na paninda. Minsan nakaka-tiempo sya ng halimbawa, buy 2 boxes of Tide bareta with free 1 box din. Yung mga ganun. 

Kaya eto…binigyan nga ako netong Sunsilk. May mahigit na 300 sachets ang laman ng kahon, kumbaga kung araw-araw akong magsa-shampoo, pang isang taon na supply ko din to! Bakit pa nga ba naman ako bibili pa ng iba eh meron naman – libre! Tsaka baka mapanis ‘to pag pinaabot pa ng lampas 2 taon para ubusin. 

Pag pumasok ka sa banyo namin, huwag kang magtaka kung bakit may nakasabit na gunting na nakatali sa may lagayan ng shampoo namin. Mistulang may munting sari-sari store tuloy dun sa loob ng cr namin. Hehe! Eh kasi ayoko na magpunit ng shampoo sa pamamagitan  ng ngipin dahil minsan halos bumula ang bibig ko nung nakakain ako ng shampoo. Ang sama ng lasa! Pwe!

Maraming mga libre-libre ang ate ko. Mga sabon, powdered juices, sanitary napkins, pantyliners, lotions, at kung anik-anik pa.

Kahapon, binigyan na naman ako nya ako ng 2 dozen of toothpaste in sachets, so mga 49 sachets din lahat yun kasi buy one, take one. Abah! hindi na masama di ba?! Laking bawas din ‘to sa buwanang pang grocery na budget ko. Siguro naman makakapag-ipon na ako ng pang-lalaki ko.

Kunsabagay mahigit sampung araw din ako nalayo sa mga amo ko kaya ano pa nga ba ang aasahan ko kundi ang santambak na labahin sa pagbabalik ko.

Palit ng kurtina, palit ng bed covers, bed shits, pillow covers, table shits and etc. Linis dito at doon. Ayos dito, ayos dun. Ligpit, ligpit at ligpit.

Oo, full time stay-at-home-mom ako at pinili ko mag isa ang mapunta sa sitwasyon na ‘to dahil sa mga rason na alam ko na tama ako at umaasa din ako na balang araw may ibubunga na mabuti ang naging desisyon ko. Altho hapi naman ako sa pagiging fool-time nanay, may mga moments din na parang mas gusto ko pa ang umupo at umistambay sa harap ng ‘pyuter ko at mag blog na lang buong araw.

Sa pagbo-blog kasi bukod na sa may konting raket ako, eh kahit papano may natatanggap akong “appreciation” dito. Nakakataba ng pekpek puso ang may nababasa akong kesyo nagustuhan nila ang blog ko o yung mga entries ko. At sa mga YM messages na kesyo maganda at nakaka-relate daw sila. Etc. etc.

Dito sa bahay, tatatlo lang kami. Wala akong katu-katulong sa mga house chores. 5 years old lang si Keziah nung huling nagkaroon ako ng katulong dito sa bahay at ngayon ay 12 years old na sya. Sa maha-mahabang panahon, mag isa kong binuno ang paghahanap ng pera, hinarap ang hindi birong responsibilidad para sa pamilya ko.   Pero bakit parang walang appreciation man lang ang mga kasama ko sa akin?

Fulfilling ang maging MOM pero alam nyo minsan nakakapagod rin. Sus, kahit papano parang tao na rin naman ako at may mga gusto rin akong marinig na feedback sa ginagawa kong domestic engineering. Ano ba naman ang makarinig man lang ako ng:

“uyyy! ang bango ng pagkalaba ng brip ko! amoy-downy!”

“abah! bago kurtina natin a! cute!”

“huwaw! ang ayos ng mga damit ko. at bagong palit ang bed shits!”

“ang bango naman ng sinaing natin, milagrosa ba ‘to? sarap a!”

Kaso wala. Maaaring may kababawan ang himutok ko, but still i need appreciation. Kelangan ko pa ba ang maghintay ng second sunday ng month of May o tinatawag na Mother’s Day kada taon para makarinig at i-appreciate ako sa pagpapaka-kuba ko?

I know motherhood isn’t a job. It’s a calling. Kaya nga nahihimasmasan rin ako…siguro nga wala akong karapatan para magreklamo.

Pero sabi nga dun sa isang kanta ng isang banda, “…kasalanan ba humiling ng isang…HIMALA?”

Also, I warn her not to touch her pimple, squeeze it, or pick at it because picking of pimples may cause inflammation and may leave ugly scars on her face.