"Oh she takes care of herself. She can wait if she wants. She's ahead of her time. Oh and she never gives out. And she never gives in. She just changes her mind..."
-- Billy Joel's "She's Always A Woman To me" 
Ubo, sipon at sunburn - yan ang pinagdudusahan ko ngayon. Sa gabi hindi ako makatulog ng maayos dahil kahol ako ng kahol. Sa araw naman may tulo ako. I mean, tumutulo ang sipon ko. Hindi na talaga nakayanan ng katawan ko ang paiba-ibang temperature ng panahon. Nakadagdag pa ang sunburn ko sa balikat dahil nag swimming kami sa Bulacan last sunday at kahit hindi ako mahilig mag swimming…na-engganyo ako maligo sa pool dahil makulimlim ang panahon. Ayoko kasi yung maliligo ng maaraw dahil walang palya na masusunog balat ko kahit magpahid pa ako ng sunblock cream. May bagyo sa may Zambales noong weekend kaya hindi ko akalain na iinit ang araw bandang ala-una ng hapon. Kaya ayun, super-dusa ako sa hapdi ng balat ko. Mas lalo naman ang pamangkin kong si Tweetums…naknampating, halos nalitson ang balat ng ka-berks kong pamangkin. Sabi ko nga, yung kulay nya ay parang pinaghalong brazilian at kenyan. Hahaha!
Ipinapakilala ko nga pala ang ka-berks kong pamangkin. Siya si Tweetums. Noong isang gabi at habang natutulog, napagmasdan ko sya. Sabi ko, dalagang-dalaga na nga sya. Naalala ko kasi noong nineteen-forgotten, noong maliit pa sya eh akay-akay namin sya kasama ang panganay kong si Kevin sa mga biyahe namin ng ate ko noon sa Cebu. Ambilis talaga ng panahon…ngayon ganap na syang dalaga at sya lang naman kabarkada ko ngayon sa bakasyon ko dito sa Metro Manila. Sarap sa pakiramdam pag kasundong-kasundo mo ang mga pamangkin mo. Feeling ko tuloy bagets na bagets pa ako.
