Nagawa nyo na bang maglakad sa basang kalye na isang tsinelas lang ang suot sa paa?

Ako? OO!!

Pucha! Nagawa ko yan kanina lang!

Sus mariano garapon! Napigtas lang naman ang  “diamond-studded” gold slippers ko! Wahaha!

Bonding-bondingan at sabay-sabay kaming nagpa-body massage kanina ng sister kong si Millette at niece kong si Tweetums. Paglabas namin ng SPA Clinic, eh humirit si Tweet… gusto daw nya lumafang ng pizza.  So we decided na go muna kami ng mall bago umuwi.

Hindi na kami sumakay ng pampasaherong jeep kasi mga 2 blocks away lang naman ang mall. Pag sumakay pa kasi kami eh matatagalan lang kasi iikot pa sa kung saan-saan ang jeep. Tsaka para tipid na rin kuno kami sa pamasahe. Hehe!

Ayun, sumugod at naglakad kaming tatlo papuntang mall kahit umaambon.

Mga isang bloke na lang  para marating ang mall nang biglang…TOINK! … bumigay ang strap ng tsinelas kong ginto at hitik ng brilyante ang mga strap! Pigtas! Waaaa! Nabasa kasi!

Gosh! Time like this, you need juicy fruit gum talaga! Hindi ko na maisusuot ang kanang tsinelas ko kaya nakakahiya man…bitbit ang tsinelas… ay naglakad akong walang sapin ang right foot ko!  Medyo pinagtitinginan lang naman ako ng mga madlang pipol.   Pagpasok namin ng mall, dinig na dinig ko pa ang sabi nung dalawang guy sa likod ko. Sabi, “Hala!!!”

Hahaha! Napa-hala ang mga hombre sa chura ko!  Siempre bawas ganda points ako dun. Weee!  Sa mga ganitong pagkakataon talaga kelangan ko ang sense of humor ko. Nilingon ko sila sabay tumawa na rin ako. Siempre poised pa rin si Mamaru habang tuloy-tuloy lang ang kembot na lakad.

Enweys, eto ang mga ebidins … ang mala-paparazzi na mga kuha ni Tweet sa tsura ko habang tawa ng tawa. Ang mga dyahi moments ko!

Napabili lang naman ako ng tsinelas ng wala sa oras.

Kaya naman…hindi ako magtataka kung nagmumura ang mga eyebags nya sa ngayon kahit dito sa piktyur nya na nadikwat ko. Pero pansamantala lang naman ang pagiging kolgerl nya at itutuloy din nya sa darating na June ang pag-aaral sa kurso nyang Medisina.

Tweet, HAPI BERTDEY! Miss na miss ka na namin dito sa Iligan.

P.S.

Kung nagbabasa ka ng blogtsina ko….nakikibati na rin si Kups, hapi bertdey daw. 

Chikahan namin sa YM ng 13-year old doter kong si Keziah nung nag-sleepover sya sa mga pinsan nya last week:

keziah : ma, bakit ngayon ka lang nag online?
M A R U : naka off YM ko
M A R U : y?
keziah : aw
M A R U : na miss mo ko?
keziah : ganun?
M A R U : hehehe
M A R U : bakit po, maam?
keziah : ma, hatid na raw ba yung tuta sa Wednesday?
M A R U : dadalhin mo?
M A R U : sige
M A R U : malaki na?
keziah : di ko pa nakikita. Andun sa likod ng bahay, eh madilim.
Keziah : junjun ba talaga name nun, ma?
M A R U : ok sige
M A R U : ano pala gusto mo?
M A R U : ikaw na lang pumili
keziah : walang napili c kuya?
M A R U : wala naman
M A R U : ikaw na lang
Keziah : ikaw pala?
M A R U : gusto ko, junjun!
keziah :  ganun? junior?
keziah : wala na bang iba? Yung medyo sosyalin naman, para ayus.
M A R U : kaya nga ikaw na lang pumili
keziah : nah.
M A R U : sadat na lang
Keziah : sino yun?
M A R U : anwar sadat
M A R U : hehehe
M A R U : president nung una sa egypt
M A R U : mag isip ka na lang ulit
keziah :
M A R U : kremo gusto mo?
keziah : cream?
M A R U : total, cream naman color nya
M A R U : Kremo
keziah : dirty white.
M A R U : cream or dirty white…halos pareho lang yan
M A R U : krem
M A R U : Kremo or Krem
M A R U : para…kevin, keziah, kremo
M A R U : hahaha
M A R U : puro letter k
keziah :

Ayan, finally may pangalan na rin si BUNSO ko – si KREMO. hehehe!

Last week din, may nai-bluetooth sa akin na pic ang pamangkin kong si Tweetums … pic ni Kremo na bagong ligo kasama ang 2 kapatid nya.

Hindi ko alam kung saan diyan si Kremo kasi magkapareho sila ng tsura ng isa nyang kapatid. Pero duda ko siya yung nasa kanan. Paano ako nakakasiguro? Ewan ko. Siguro dahil sa  lukso ng dugo! Wahaha!

As of this writing, andito na sa pamamahay namin ang bunso ko at nag umpisa na ako kaninang umaga maglinis ng wiwi at popo nya. Waaaaa!

* * * *

Quote of the Day:
One reason a dog can be such a comfort when you’re feeling blue is that he doesn’t try to find out why.  ~Author Unknown

Kever ko ba kung mumurahin lang eh wala naman sa presyo ng isang bagay ang kaligayahan ng tao di ba? (Plastikan na!)

Bigay ‘to ni Millette (ate ko), sa tulong at pagpupursige ng niece kong si Tweetums na ‘to ang ibalot para sa akin. Tweet knows that I’m a sucker of color RED. At di naman sila nagkamali dahil I love my red bag soooo much!

Wanna take a peek of what’s inside my red bag TODAY?

1. MY NEW RED BAG ( engot ko, hindi ko na dapat isinama ‘to sa pic.)
2. PRESSED POWDER (na hindi naman ginagamit. yung compact mirror lang ang pakinabang)
3. WALLET (bigay ng co-blogger, Kiko)
4. SUNGLASSES (na gasgas)
5. HAIR CLAMP (pang ipit sa bulbol sa ulo)
6. CELLPHONE (na walang load)
7. TIC TAC MINT (incase na may halikan na magaganap…mabuti na ang handa)
8. NOTEBOOK WITH SIGN PEN (notebook: listahan ng utang; sign pen: para sa mga magpapa-otograp na pans.)
9. IPOD (na walang headphone)
10. BURT’s BEES LIP BALM/LIP SHIMMER ( peborit na pampakintab ng nguso)
11. HAIR CLIP/PIN (pag feel ko magpa-girly)

Tsaka, isa sa mga nagustuhan kong bigay rin sa akin last year ay ‘tong wallet. Para syang wallet na maswerte para sa akin. 

Labs ko sya dahil kasyang-kasya sa loob ang lahat ng mga datung ko na lagi naman puro BARYA lang. Pasalubong ‘to ni Kiko Matsing of Ireland nung umuwi silang mag-pamilya last February 2008.

Kung bubulatlatin nyo ang loob… hanggang ngayon ay nakatupi at naka-ipit pa rin dun ang halos naninilaw ng note ni Kiko nung ipinadala sa akin via Air21. Nasan na kaya ang poging mama na ‘to?  Miss na kita, Kiko Matsing! Kelan ulit kayo uuwi? Lol.

* * * * * * *

Quote of the Day:

“Recommend to your children virtue; that alone can make them happy, not gold.”

–Ludwig van Beethoven

Ipinapakilala ko nga pala ang ka-berks kong pamangkin. Siya si Tweetums. Noong isang gabi at habang natutulog, napagmasdan ko sya. Sabi ko, dalagang-dalaga na nga sya. Naalala ko kasi noong nineteen-forgotten, noong maliit pa sya eh akay-akay namin sya kasama ang panganay kong si Kevin sa mga biyahe namin ng ate ko noon sa Cebu. Ambilis talaga ng panahon…ngayon ganap na syang dalaga at sya lang naman kabarkada ko ngayon sa bakasyon ko dito sa Metro Manila. Sarap sa pakiramdam pag kasundong-kasundo mo ang mga pamangkin mo. Feeling ko tuloy bagets na bagets pa ako.